Να με συγχωρείτε που επανέρχομαι στο θέμα της ανάπλασης των αστικών κέντρων, αλλά κάτι μαγειρεύεται σε αυτό τον τομέα και αφορά έμμεσα το κυνήγι.
Δεν είμαι πολεοδόμος, η δουλειά μου είναι άλλη: η δουλειά μου είναι η με κάθε θεμιτό μέσο προάσπιση του κυνηγίου επειδή θεωρώ το κυνήγι ανθρώπινο δικαίωμα. Από αυτή τη θέση βλέπω τα πράγματα γενικά και την ανάπλαση των αστικών κέντρων συγκεκριμένα.
Εδώ και χρόνια είναι ηλίου φαεινότερο ότι η μεγάλη ευκαιρία στον κατασκευαστικό τομέα δεν είναι η αποσπασματική “ανάπτυξη” των εκτός σχεδίου περιοχών. Η μεγάλη ευκαιρία, δηλαδή “κονόμα”, είναι η ανάπλαση των αστικών κέντρων που παρακμάζουν και μέσα στην παρακμή τους φωνάζουν “ξαναφτιάξε με!”.
Κυνηγετικά σκεπτόμενος, βλέπω ότι αν το κατασκευαστικό ενδιαφέρον στραφεί προς τα αστικά κέντρα τότε θα μειωθεί η πίεση στην ύπαιθρο, δηλαδή οι ανοησίες με “εξοχικές” κατοικίες που αφαιρούν κυνηγετικό χώρο, διότι κάθε εξοχικό αυτόματα αφαιρεί 76 στρέμματα όπου απαγορεύεται η χρήση κυνηγετικού όπλου. Και βέβαια, γύρω από κάθε εξοχικό μειώνεται η θηραματοπαραγωγική ικανότητα του χώρου λόγω όχλησης, φωτισμού, αλλοίωσης του χώρου.
Να λοιπόν που έρχετα η έγκριτη εφημερίδα Καθημερινή, με δεύτερο κατά συνέχεια δημοσίευμα στις 12 Ιουλίου που προβάλλει την ανάπλαση του κέντρου ως “Ενα σενάριο σωτηρίας για την Αθήνα”.
Στο άρθρο η Κ. τα σούρνει, έμμεσα, στην υπουργό περιβάλλοντος ουσιαστικά κατηγορώντας την ότι δεν ξέρει που παν τα τέσσερα- “Η ανυπαρξία ενός τέτοιου μηχανισμού [μηχανισμός μακροπρόθεσμου σχεδιασμού πόλεων] είναι η αιτία που οι παρά πολύ καλές προθέσεις, οι εξαγγελθείσες παρεμβάσεις του ΥΠΕΚΑ για την Αττική, παραμένουν μια ασύνδετη σειρά από έργα και ρυθμίσεις που δεν συντίθενται σε ένα συγκροτημένο σύνολο”.
Εχει και για τους οικολόγους κάτι τις: “Βέβαια η αναφορά σε οικοδομική δραστηριότητα είναι ανάθεμα για ορισμένους, πράγμα αναμενόμενο σε μια χώρα που τα πάντα ιδεολογικοποιοούνται”.
Και το άρθρο πάει στην ταμπακέρα: “Οφείλουμε να πραδεχθούμε ότι η οικοδομή είναι α)μια από τις κινητήριες δυνάμεις της ελληνικής οικονομίας με θετικές δευτερογενείς επιπτώσεις σε άλλους τομείς (ΣΣ αυτό που λέγαμε στο αρχικό άρθρο της Οπλογνωσίας) β)ότι από την απληστία έχει καταστεί σε μεγάλο βαθμό εχθρός της καλής πολεοδομίας και εργαλείο επιδείνωσης του αστικού και, περισσότερο, ΤΟΥ ΕΞΩΑΣΤΙΚΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ (έμφαση δική μας).
Εν κατακλείδι, το άρθρο του πολεοδόμου αρχιτέκτονα Αριστείδη Ρωμανού ζητά να γίνουν μεγάλα, σε αντίθεση με μεγαλεπήβολα, έργα στην Αθήνα με τη συμμετοχή μεγάλων αρχιεκτονικών οίκων. Βασικό όχημα, λέει ο αρθρογράφος, είναι οι απαλλοτριώσεις.
Αν αυτό σημαίνει μείωση της πίεσης στον κυνηγότοπο, ας τον υποστηρίξουμε. Τώρα αν είχε και κάποια πρόταση για κατεδάφιση εξοχικών, ανακύκλωση των υλικών και αναμόρφωση του περιβάλλοντος θα τον υποστηρίζαμε περισσότερο.