Η περιβαλλοντική πολιτική της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ενωσης βασίζεται στην αρχή της λεγόμενης “πρόληψης”, ότι δηλαδή είναι καλύτερα να παίρνεις προληπτικά μέτρα ακόμη και αν αυτά είναι λανθασμένα. Καλύτερα ασφαλείς παρά μετανοημένοι, είναι η ουσία της πολιτικής αυτής.
Δείτε όμως τι έχει γράψει για αυτή την προσέγγιση σχετικά με την απαγόρευση πτήσεων ένας σχολιαστής, ο Bruno Waterfield:
“Ενα μεγάλο μέρος του προβληματος είναι η σθεναρή, αλλά βαθιά συντηρητική και φοβική περιβαλλοντική αντίληψη στα ευρωπαϊκά πολιτικά πράγματα.
Αυτή η εξέλιξη έχει εκτοξεύσει τον “ειδικό”- ειδικά τον κλιματολόγο- στην κορυφή της ιεραρχίας που επιβάλλει πως θα ζήσουμε την ζωή μας, βασιζόμενος στην αρχή ότι κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα αν δεν είναι αρνητική είναι τουλάχιστον επικίνδυνη.
Φυσικά, αυτοί οι τρελοπράσινοι δήθεν ανθρωπιστές καλωσόρισαν την έκρηξη του ηφαιστείου στην Ισλανδία. Την είδαν σαν μια καθυστερημένη νίκη της Φύσης επί ημών, των φρικιαστικών ανθρώπων και τον κακό μας πολιτισμό και πρόοδο, όπως είναι οι αερομεταφορές, ένας ιδιαίτερα αντιπαθής στόχος για αυτούς τους πράσινους.”
Οσο για τους Ευρωβουλευτές που τόσο νοιάζονται για εμάς, τους πολίτες που τους ψηφίζουμε και πληρώνουμε τους παχυλούς μισθούς τους, αυτοί ζήτησαν να ακυρωθεί ψηφοφορία στην Ευρωβουλή λόγω έλλειψης πτήσεων. Οταν μια Ολλανδή και μια Ιταλίδα Ευρωβουλευτίνα λένε ότι θέλουν αεροπλάνο για να πάνε στο Στρασβούργο τότε δεν πάμε καλά! Η Ολλανδία απέχει μια ώρα με το αυτοκίνητο και η Ιταλία περίπου δέκα ώρες.