ΜΙΑ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ
Μια καλοφτιαγμένη ισπανική ολόκληρη φωτιά Ugartechea.
“Μια ζωή μας λες για τους Αγγλους μαστόρους και τα κάλλιστα όπλα με ολόκληρες φωτιές και τώρα τελευταία μας την βγαίνεις οπαδός της μισής φωτιάς. Τι γίνεται με σένα;”.
Με αποκαλείς ανακόλουθο; Για ξαναδιάβασε προσεκτικά τι λένε τα γραφόμενα. Scripta Manent που έλεγαν οι αρχαίοι.
Ο συνομιλητής μου όμως επιμένει ότι με μερικά άρθρα περί απλότητας μηχανισμών και αντοχής “την έχω δει μισές φωτιές” και αυτό συνιστά προδοσία της ολόκληρης φωτιάς και όσων έπεισα ότι αυτό είναι το καλύτερο σύστημα.
Λοιπόν. Το ένα και μοναδικό όπλο που παρήγγειλα καινούργιο είναι το Castellani μου με ΜΙΣΕΣ φωτιές. Αν το παράγγελνα τώρα, πάλι με μισές φωτιές θα το ήθελα και με τζαβέτα στο κοντάκι, αντί τις εγκάρσιες βίδες που έχει.
Μια άθλια ολόκληρη φωτιά τύπου ποντικοπαγίδας αλλά έπιανε και τον αδαή αγοραστή που επέμενε “ολόκληρες φωτιές και ξερό ψωμί”.
Μου είναι αδιανόητο ότι για να δω τον μηχανισμό του όπλου ΜΟΥ που έχω πληρώσει πρέπει να ανατρέξω σε οπλουργό ο οποίος θα ξοδέψει μισή μέρα για να το ανοίξει και άλλη μισή για να το κλείσει.
Αυτό δεν αναιρεί με κανένα τρόπο τις αρετές της ολόκληρης φωτιάς. Οταν η δουλειά είναι σωστή η ολόκληρη φωτιά έχει καλύτερη αίσθηση σκανδάλης, επιτρέπει πιο εύκολη πρόσβαση στον μηχανισμό, είναι για μερικούς (όχι για μένα) το πιο όμορφο σχήμα. Το κρίσιμο σημείο εδώ είναι αν η δουλειά είναι σωστή.
Σε μια ολόκληρη φωτιά, και μιλάμε μόνο για τον πυροδοτικό μηχανισμό τώρα, όχι για τα κλειδιά και την εφαρμογή καννών, η δουλειά που απαιτείται για να είναι αξιόλογο το αποτέλεσμα είναι πολλή. Πάρα πολλή! Η πλάκα πρέπει να είναι επίπεδη και σωστά λειασμένη. Ολες οι εσοχές για τις βίδες να είναι απόλυτα κάθετες προς την πλάκα. Το εσωτερικά καπάκι πρέπει και αυτό να είναι επίπεδο και οι τρύπες κάθετες. Τα εξαρτήματα εφαρμοσμένα στην πλάκα και το ένα στο άλλο, πχ η σχαστηρία στην πλάκα και στην σφύρα, και πάει λέγοντας. Αυτά πρέπει να γίνουν σε μια φωτιά που έχει πάνω από μια ντουζίνα εξαρτήματα.
Εγκάρσιες βίδες στη λαβή και ελατήρια V στο όπλο του γράφοντος. Αυτά είναι το πρόβλημα και όχι οι μισές ή ολόκληρες φωτιές.
Ο πειρασμός να περάσει μια άποψη “καλό είναι περνά, δεν θα το καταλάβει κανείς” είναι μεγάλος και τον έχω δει να υλοποιείται σε πολλά όπλα.
“Ναι αλλά η αντοχή; Δεν είσα εσύ που λές ότι η ολόκληρη φωτια αφήνει περισσότερο μέταλλο και για αυτό είναι πιο στερεά τα όπλα με ολόκληρες φωτιές;”
Ναι, έτσι είναι. Ομως το δίκαννο δεν παράγει τεράστιες πιέσεις που θα βάλουν σε δοκιμασία την βάση. Η αντοχή είναι πιο πολύ θεωρητικό παρά πρακτικό θέμα. Και να μην ξεχνάμε κάτι σημαντικό: το πιο σκληρά δοκιμασμένο πλαγιόκαννο είναι το ελεφαντοτούφεκο 600 Express. Η εταιρεία W.J. Jeffery που το έφτιαξε επέλεξε τις μισές φωτιές για αυτό το όπλο.
“Και τα ελατήρια V που αναθεματίζεις πως τα συμβιβάζεις; Μισές φωτιές σημαίνει αναγκαστικά ελατήρια V. ”
Τώρα φτάνουμε στο ζουμί. Δεν είναι όλα τα όπλα με μισές φωτιές εφοδιασμένα με ελατήρια V. Οσα ακολουθούν πιστά το σύστημα Ανσον-Ντήλυ ναι, έχουν ελατήρια V, αυτά έχει και το δικό μου Castellani. Υπάρχουν όμως άλλα που έχουν αποφύγει τον σκόπελο, όπως το Beretta 626, το Silverhawk, τα αμερικανικά όπλα όπως το Parker και το Winchester 21.
“Δηλαδή αν σου κάνανε δώρο ένα δίκαννο με ολόκληρες φωτιές θα το απέρριπτες; Να το δω και να μην το πιστέψω!”
Απλό σουπερποζέ Pasper κατασκευασμένο από Ιταλούς μαστόρους στην Αργεντινή. Η φτηνή κατασκευή επικαλύπτει τις δυνατότητες ενός απλού όπλου.
Λάθος ερώτηση. Να το βάλουμε αλλιώς για να έχει νόημα. Αν μου έκαναν δώρο ένα όπλο της αρεσκείας μου αξίας όσης ένα με ύψιστης ποιότητας με ολόκληρες φωτιές, τότε η επιλογή σίγουρα δεν θα ήταν η ολόκληρη φωτιά, ούτε η μισή.
“Αη στο διάολο!”
Οσοι ασχολούνται με αυτή την συζήτηση κάνουν το λάθος της επιλογής μεταξύ δύο προεπιλεγμένων μονομάχων. Υπάρχουν και άλλοι επίδοξοι πρωταθλητές.
“Είσαι πολλά μουσουπέττης!” (Κυπριακή διάλεκτος του συνομιλητή μου, ήτοι “είσαι πολύ τζαναμπέτης”, δηλαδή ιδιότροπος.
“Δηλαδή θα μας πεις ότι ο μηχανισμός Blitz είναι καλύτερος και από τα δύο συστήματα και αν σου δίνανε τα χρήματα αυτό θα διάλεγες. Προβλέψιμος αγαπητέ Γουάτσον.”
Καθόλου. Διότι και αυτά θέλουν ένα μεροκάματο για να λυθούν και αυτό μου τη δίνει. Δεν διανοούμαι ότι δεν μπορώ να επέμβω στο ΔΙΚΟ μου όπλο.
“Φυρί φυρί το πας να ακούσεις καμιά βαριά κουβέντα. Τι στο διάολο θέλεις τελικά;”
Την δική μου σύνθεση. Προσοχή στη λέξη “σύνθεση”. Δεν υποννοώ εφεύρεση, αλλά ένα νέο μιγμα, ένα νέο κοκτέηλ, που θα είναι εύκολα προσβάσιμο, άπειρα επισκευάσιμο, χωρίς τις παγίδες της παλιομοδίτικης σχολής, δηλαδή ρίγες, βίδες και μπιχλιμπίδια.
“Και που θα το βρεις αυτό το θαύμα;”
Σύντομα, πολύ σύντομα, θα τα πούμε.