Ο Δρ Patrick Moore είναι ιδρυτικό μέλος της Greenpeace, δόκτωρ οικολογικών επιστημών και δια βίου περιβαλλοντικός ακτιβιστής. Εχει δηλαδή τις πολιτικά ορθές οικολογικές περγαμηνές να δικαιούτα “δια να ομιλεί”. Βέβαια ο Patrick Moore έφυγε από την Greenpeace και η οργάνωση προσπαθεί να ελαχιστοποιήσει την σημασία του ονόματος του, συχνά καταφεύγοντας σε σταλινικές μεθόδους όπως πχ την διαγραφή του ονόματος του από ιστοσελίδες. Ομως άπαξ ιδρυτικό μέλος πάντα ιδρυτικό μέλος.
Στις 25 Φεβρουαρίου 2014 ο Patrick Moore κατέθεσε ενόρκως στην επιτροπή Περιβάλλοντος και Δημοσίων Εργων της Γερουσία των ΗΠΑ. Το θέμα ήταν η υπερθέρμανση του πλανήτη ή αλλιώτικα κλιματική αλλαγή. Μεταφράσαμε μερικά αποσπάσματα από την κατάθεση.
“To 1971, όντας φοιτητής μελετώντας για το διδακτοριμό μου στις οικολογικές επιστήμες εντάχθηκα σε μια ακτιβιστική ομάδα σε ένα υπόγειο εκκλησίας στο Βανκούβερ. Σαλπάραμε με ένα μικρό σκάφος για να αντιταχθούμε στις πυρηνικές δοκιμές των ΗΠΑ στην Αλάσκα.
Μετά από 15 χρόνια στην ηγεσία της Greenpeace αποφάσισα να εγκαταλείψω την οργάνωση διότι είχε πάρει μια σαφή αριστερή πολιτική στροφή και υιοθετούσε πολιτικές που δεν μπορούσα να αποδεχθώ για επιστημονικούς λόγους. Η κλιματική αλλαγή δεν ήταν στην δημόσια συζήτηση τότε, βεβαίως είναι τώρα.
Δεν υπάρχει επιστημονική απόδειξη ότι το διοξείδιο του άνθρακα που προέρχεται από ανθρωπογενείς εκπομπές είναι το κύριο, ή ακόμη το ελάσσον, αίτιο της ελαφράς θέρμανσης του κλίματος τα τελευταία 100 χρόνια. Αν υπήρχε τέτοια απόδειξη θα ήταν καταγεγραμμένη και ανοικτή σε όλους.
Η Διακρατική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) δηλώνει: “είναι εξαιρετικά πιθανό ότι η ανθρώπινη επίδραση είναι το κύριο αίτιο της παρατηρούμενης αύξησης της θερμοκρασίας κατά τον 20ο αιώνα”.
Ο όρος “εξαιρετικά πιθανό” δεν είναι επιστημονικός, είναι μια κρίση παρόμοια με δικαστική απόφαση.” λέει ο Δρ Moore και περιγράφει πως η IPCC δίνει 95 τοις εκατό πιθανότητα στην θέρμανση του 20ου αιώνα να οφείλεται σε ανθρωπογενείς παράγοντες. Ομως, τονίζει ο Δρ Moore, αυτή η απόδοση δεν είναι αποτέλεσμα στατιστικής μελέτης αλλά μια εφεύρεση των συντακτών της αναφοράς του IPCC. Η μελέτη ιστορικών δεδομένων δίνει μιαν άλλη διάσταση λέει ο Δρ Moore.
“Στην εποχή που εξελίχθηκε η ζωή στον πλανήτη, εδώ και 500 εκατομμύρια χρόνια, υπήρξαν περίοδοι που το διοξείδιο του άνθρακα ήταν δεκαπλάσιο από σήμερα, και όμως, η ζωή στον πλανήτη άνθισε. Πριν 450 εκατομμύρια χρόνια σημειώθηκε μια εποχή παγετώνων, ενώ το διοξείδιο ήταν δεκαπλάστιο του σημερινού. Το γεγονός ότι είχαμε ψηλότερες θερμοκρασίες ενώ το διοξείδιο του άνθρακα ήταν δεκαπλάσιο από σήμερα αντικρούει τον ισχυρισμό ότι οι εκπομπές ανθρωπογενούς διοξειδίου του άνθρακα είναι το κύριο αίτιο της υπερθέρμανσης του πλανήτη.” Οπως και άλλοι επιστήμονες ο Δρ Moore τονίζει το προφανές, κάτι που αγνοούν οι υπέρμαχοι της ανθρωπογενούς θεωρίας. Και ο επιστήμονας προσθέτει:
“Η άνοδος της θερμοκρασίας από το 1910 έως το 1940 ήταν σχεδόν όμοια με αυτήν του 1970 με 2000. Ωστόσο η IPCC δεν αποδίδει την άνοδο του 1910-1940 σε ανθρωπογενή επίδραση, κάτι που κάνει μόνο για την άνοδο της θερμοκρασίας από το μέσο του 20ου αιώνα και μετά. Γιατί η IPCC πιστέυει ότι μόνο η άνοδος της θερμοκρασίας μετά το 1950 μπορεί να οφείλεται στον άνθρωπο ενώ δεν έχει καμία εξήγηση για την άνοδο 1910-1940;” Το ερώτημα του Δρος Moore απασχολεί πολλούς επιστήμονες αλλά λίγοι τολμούν να αψηφίσουν την επικρατούσα άποψη και να το θέσουν δημόσια. Ο Moore το έκανε όσο πιο δημόσια γίνεται και μάλιστα ενόρκως!
“Κατανοώ ότι τα σχόλια μου είναι αντίθετα με την επικρατούσα πιθανολογία για το κλίμα. Ωστόσο πιστεύω ότι η ιστορία θα με δικαιώσει και οτι είναι μάταιο να βασιζόμαστε σε υπολογιστικά μοντέλα για να προβλέψουμε το μέλλον. Είναι γεγονός ότι για τα περισσότερα είδη οι ψηλές θερμοκρασίες είναι πιο ωφέλιμες από το κρύο.
Αν θέλουμε να διατηρήσουμε την βιοποικιλότητα, την πανίδα και την ανθρώπινη ευημερία θα πρέπει να καταστρώσουμε σχέδια τόσο για μια πιθανή άνοδο όσο και για μια πτώση της θερμοκρασίας, αναγνωρίζοντας ότι η πτώση είναι πιο καταστρεπτική πιθανότητα.”
Είναι ενδεικτικό της κατάστασης στον χώρο του οικο-ακτιβισμού ότι η κατάθεση του Δρος Moore άναψε φωτιές στο οικολογικό κατεστημένο. Στην περίπτωση το Moore δεν είναι εύκολο να αντιταχθεί λάσπη του είδους “πληρωμένος από το πετρελαϊκό λόμπυ”, “αρνητιστής”, κλπ. Ο άνθρωπος έχει αποδείξει την οικολογική του “ευαισθησία”, έχει ντοκτορά στις οικολογικές επιστήμες, και λέει το εξώφθαλμα προφανές: τα μοντέλα δεν προβλέπουν το μέλλον και είναι σοφό να ετοιμαζόμαστε για όλες τις πιθανές αλλαγές καί όχι μόνο για την πολιτικά ορθή περίπτωση αποκλείοντας όλες τις άλλες.